Svokölluð rafhlaða er rafefnafræðilegt tæki sem getur geymt efnaorku og losað raforku þegar þörf krefur. Því minni sem innra viðnám hvers rafhlöðu er, því sterkari er losunargeta stórstraums og því meiri raforka dreifist. Allar aflgjafar hafa ákveðna innri viðnám. Til þess að bæta burðargetuna ætti innra viðnám aflgjafa að sjálfsögðu að vera eins lítið og mögulegt er.
Viðnám R er innra viðnám bifreiðarrafhlöðunnar, RL er álagið sem er tengt í röð við innra viðnám R rafhlöðunnar og straumurinn sem flæðir inn í R er jafn álagsstraumnum. Að því gefnu að stærð R haldist óbreytt, með aukningu álagsstraums, eykst straumurinn sem flæðir í gegnum innri viðnám R og spennan í báðum endum R eykst, þannig að spennan sem er lögð á báða enda álags RL minnkar. Ef spennufallið er of mikið getur verið að RL nái ekki nafnspennu og virki ekki eðlilega. Þess vegna ætti innra viðnám rafhlöðunnar að vera eins lítið og mögulegt er, þannig að spennufallið í báðum endum innri viðnámsins verði ekki mikið við ofhleðsluakstur.
Innra viðnám rafhlöðunnar mun aukast með tímanum, sérstaklega innra viðnám rafhlöðunnar sem er að fara að fara í eyði. Á þessum tíma er rafhlaðan há eftir að hafa verið fullhlaðin, en þegar rafhlaðan er fullhlaðin mun innri viðnám aukast með aukningu innri viðnáms. Notaðu mikið straumálag og þá verður spennufall sem dregur úr spennunni í báðum endum álagsins.
